Hvar skal byrja? Þegar nýr fjölskyldumeðlimur hefur bæst við og er óhjákvæmilega stór hluti af lífi manns og líkama manns vegna þess endalausa tíma sem fer í brjóstagjöf verður ekki komist hjá því að fjalla um alla þessa reynslu á þessu bloggi. Þess vegna mega lesendur ekki láta sér bregða þegar fjallað verður í tíma og ótíma um börn, bleyjur og brjóst. Allt er að gerast, við að kynnast og það er gaman. En hér er ég núna, alltaf að blogga. Já, heyrði nýtt orð um daginn þegar vinkona mín sagði: ,,... já, ég ætla bara að secreta þetta til mín...”

Bókina Íslam með afslætti las ég um daginn og naut vel. Athyglisverð og þörf lesning, en frágangur bókarinnar og yfirlestur var frekar losaralegur. Frábært framtak þó hjá Nýhil að koma þessari bók út með greinum eftir bæði lærða og leikna. Næst á dagskrá eru The Yacoubian Building, Under the Black Flag (söguleg sjóræningjabók) og ævisaga Jayne County – Man enough to be a woman. Annars er gomma af barnabókum í lesningu, um það hvernig maður á að höndla ungabörn, afar mikilvægt fyrir manneskju eins og mig sem þorði varla að halda á ungabörnum fyrir stuttu síðan.

Það voru nokkur atriði í kjölfar fæðingarinnar sem komu mér verulega á óvart. Brjóstagjöf er ekki eitthvað sem gerist náttúrulega hjá móður og barni, heldur er það þjálfun, þolinmæði og þrautsegja, gleði og notalegheit sem fylgja. Tíminn sem fer í svonalagað er ógurlegur en sem betur fer er ég ennþá soldið tímalaus. Umræður foreldranna eru að miklu leyti um það sem fer inn og kemur út úr barninu og í þessum töluðum orðum vorum við að velta fyrir okkur sprey-mist-hægðum eða á betri íslensku: frussukúk. Þá hafði ég ímyndað mér að öll ungabörn litu nokkurn veginn eins út. Það var ekki fyrr en ég mætti í mömmuklúbb yoga-mæðra sem allar höfðu átt börn á svipuðum tíma að ég áttaði mig á því að ungabörn hafa öll sín sérkenni og eru jafn ólík og fullorðið fólk. Það var líka þá sem ég andaði fyrst léttar yfir því að möguleikarnir snarminnkuðu á því að ruglingur á börnum á spítalanum hefði átt sér stað. En um tíma hugsaði ég með mér að það hefði alveg getað gerst... Læt fylgja eina mynd af mánaðargamalli stelpu að chilla.

Hi.

Mass emails have never been my thing. However, on this occasion of
my daughter's birth I feel it makes sense to do this. So there you
have it.
She was born at 23:49 on the 24th of January 2008. She was 4.59 kg
and 52cm long, which tricked everyone in the hospital into thinking
she was a boy.
She has no name yet, at least none that we're telling anyone. Anna
Katrin is doing very well, resting etc... I've never been happier,
sleepless, etc...

If you have any specific questions you'd like to ask, I'd be happy to
oblige and hone my skills as a proud father. It's a very odd
feeling, as if time has slowed to a crawl. It's also very odd to
look at someone who has never existed and feel like they've always
been there. I know that sounds cheesy / druggy, but it's true.

More on the name later... I think you'll all agree that she's workin'
some serious attitude. Just you and me, punk rock girl.
So far, her favourite albums are Abbey Road and The Reminder by
Feist. She thinks the Ramones are okay, but kinda repetitive.
She likes to be sung Johnny Cash songs, especially the ones about
mining, but she isn't so keen on the recordings.

I hope all is well with all of you.

Alex & Anna Katrin

sunnudagssol

Spenningurinn magnast, eða kannski er það bara utanaðkomandi spenningur sem elskulegir ástvinir senda okkur. Takk kærlega fyrir kveðjurnar, það er óneitanlega styrkur í því að vita að fólk er að hugsa til manns. Við erum bara frekar róleg, enda eðlileg meðganga allt að 42 vikur og sá tími er ekki enn runninn upp. Auðvitað verður látið vita þegar baby mætir á svæðið. Annars líður mér bara mjög vel, horfi hugfangin á hrafnana leika sér, bíð eftir að tunglið fyllist pínu betur og ætla að fara út að njóta sólarinnar. Það er ekki annað hægt en að senda gleðistrauma út á þessum fallega sunnudegi. Friður.

41 vika

Allt í rólegheitunum hérna megin. Stundum hugsa ég til þess þegar ég hef haft svo mikið að gera að ég hef þráð að eiga stundir þar sem ég hef ekkert að gera. Núna eru þær stundir runnar upp... Ég er að reyna að vera þakklát fyrir þessar þöglu stundir og njóta þeirra í botn. Listin að dunda sér er mér ekki framandi, en segja má kannski að ég sé ekki í þjálfun. Erum við að tala um lognið á undan storminum? Ég hlakka mikið til þeirrar reynslu sem bíður handan við hornið og sama má segja um hinn verðandi pabba sem er svo spenntur að hann vaknar syngjandi og trallandi og segir það vera barninu til góða. Of mikið af hinu góða getur aftur á móti farið í taugarnar á mér sem millilið.

Það var farið í hossubíltúr upp á gamla mátann og ég meikaði bara alls ekki Sonic Youth og Blonde Redhead. Ég bara gat ekki hlustað á þá annars góðu tónlist. Hvað er að verða um mig? Er ég bara að verða ógó væmin týpa sem getur bara hlustað á nýaldartónlist Klaus Wiese og Búddamunka? Mér finnst svosem spennandi að leyfa væmninni að blómstra og spretta út hjá mér í nýju hlutverki. Önnur heimilisráð eru prófuð í tíma og ótíma, en næst á dagskrá er að afla upplýsinga um ilmkjarnaolíurnar Clary Sage, Jasmín og Ylang Ylang. Mary Popplove benti síðan á eitt rauðvínsglas á dag sem hljómar bara alls ekkert illa, en henni óska ég gleði og gæfu á nýjum vettvangi. Og til að enda þetta, þá er ég sannfærð um að barnið viti best hvenær það á að koma, ég hef lítið sem ekkert um það að segja og er bara ofsalega spennt fyrir því að hitta þetta barn og þakklát fyrir að meðgangan hefur gengið eins og í sögu og enn líður mér vel í góðum fíling. Ást og friður til ykkar allra.

40 vikur i dag

Súpa með kókosmjólk og sætum kartöflum

1 kg sætar kartöflur –
afhýddar, skornar í teninga, olífuolía yfir þær og inn í ofn í svona 25 mínútur við 200 gráður.

1 mtsk rautt karrí mauk (red curry paste) –
Kartöflurnar settar í pott eftir baksturinn og karrýmaukið sett út á kartöflurnar í pottinum.

1 líter kjúklingasoð –
sett út í pottinn og allt maukað með töfrasprota þangaði til mjúkt og kremkennt.

400 ml kókosmjólk –
sett út í heita súpuna, öllu blandað vel saman og hitað í smá stund.
Njótið vel.

Hjá mér gekk árið 2007 í garð niðri við vatn á Cape Breton eyjunni hjá tengdafjölskyldunni þar sem var brenna og gleði. Sveitalífið þar á vel við mig þar sem allt er dimmt og kyrrt á nóttunni, brakið í trjánum og vatnsniðurinn spilar undir þegar maður læðist út í skúr að reykja.
Vorönn ársins einkenndist af skólavinnunni minni sem fól í sér að klára ritgerð til m.a.-prófs í mannfræði sem fjallaði um konur í jaðartónlist í Reykjavík. Eitt af skrifborðum mínum leit svona út um tíma:

Að vera að vinna svona lokaverkefni fól líka í sér þátttöku í háskólasamfélaginu á ýmsum skapandi og skemmtilegum sviðum og þannig hitti ég þá Hjálmar og Þórð sem ég vinn nú að rannsókn með um tónlistarhátíðina Iceland Airwaves. Sumarvinnan mín var eðlilegt framhald þess sem verið hafði og notaði ég styrkinn sem ég fékk frá Nýsköpunarsjóði námsmanna og Mannfræðistofnun Háskóla Íslands til þess að taka viðtöl við 10 tónlistarmenn og –konur sem tekið höfðu þátt á Airwaves 2006. Þess vegna var sumarvinnan mín alveg frábær.

Í byrjun maí var ég hætt að reykja enda komið barn í bumbu sem er mikið gleðiefni. Ég velti því líka oft fyrir mér hvers vegna þetta barn sem fer bráðum að fæðast velur okkur fyrir foreldra. Síðan var stundum svolítið skrítið að upplifa það að vera kannski búin að vera að hjóla heim úr vinnunni og allt hringsólaði fyrir augunum á mér, flassbökk, endurminningar, nýjar minningar og fleira skringilegt í þeim dúr. Kannski var þetta bara barnið að verða meira til og verund þess?

Yogað er alltaf hluti af lífi mínu, og nú er ég búin að stunda það í mörg mörg ár, a.m.k.15. Ég hreinlega elska yoga og get ekki án þess verið. Þess vegna skiptir það mig miklu máli að vera með góðum kennurum þar og annars staðar í lífinu.

Og síðan varð ég bara óvart aftur kennari í haust (að vísu fyrir fullorðna) þegar Alþjóðahúsið réð mig í íslenskukennslu og önnur verkefni. Soldið fyndið, því ég var ekkert búin að stíla inná það að vera að fara að kenna aftur. En þessi reynsla var mér ofurdýrmæt og skemmtileg.

Tillitssemin alveg að gera út af við Kanadabúa, en í sumar fórum við aftur til Kanada m.a. til þess að vera viðstödd þegar Jean mágkona mín myndi eiga sitt fyrsta barn. Við vorum búin að reikna og reikna til að við myndum örugglega ná að hitta nýjustu manneskjuna. En svo fór sem fór, Elizabeth Jean fæddist þegar við vorum í flugvélinni frá Halifax til Keflavíkur og ég hlakka mikið til að hitta hana.

Aðrir fjölskylduvænir atburðir:
Mamma sextug, Katrín (systurdóttir mín) tvítug, ég og partner þrítug, brósi flytur til New York, hinn brósi gengur í hjónaband, ég skráð í sambúð í Þjóðskrá og úr þjóðkirkjunni, ein systir mín flytur aftur með fjölskylduna frá Húsavík í Hafnarfjörð. Fullt af fallegum börnum fæðast vinum mínum, eins og Guðjón Ísak, Freyja, Konráð Ari, Valdís Árný og Pétur.

Tónleikar:
Björk í Laugardalshöll – Curver + Kimono í Kling og Bang - Konono nr.1 í Hafnarhúsi - Danielsson í Fríkirkjunni - Iceland Airwaves 2007.

Ég sendi ykkur gleði, ljós og frið á nýju ári.

system overload

x: mhat thie tis hsi hohj
ak: ha?
x: mhat thie tis hsi hohj
ak: ha?
x: mhat thie tis hsi hohj... ertu með banana í eyrunum?
ak: nei, en ég er með bjúg í eyrunum!

Allt greinilega hægt þegar maður er að springa úr ófrísku. En bara í hægra eyranu samt. Það sér ekkert á því, við erum ekkert að tala um fílamannseyrað, það er bara stundum svona seyðingur innan í því.

Fyrirvaraverkir láta gera vart við sig, sér í lagi eftir að ég rústa partner í Guitar Hero. Hann er farinn að segjast ekki vilja spila við mig lengur til verndar heilsu minnar og baby...

Annállinn er í hugrænni vinnslu og vonandi birti ég hann hér fyrr heldur en síðar.

Christmas Island

Jörð Vatn Loft Eldur

Heppnin, lukkan og gæfan fylgja mér þessa dagana og ég er viss um þær eigi eftir að fylgja mér áfram. En ég á heilladísir, vinkonur mínar sem voru svo yndislegar að framkvæma mæðrablessun að hætti Navajo-indjána, sjá nánar hér
.
Það þarf ekki að fara mörgum orðum um þessa sérstöku stund sem við áttum saman, en í stuttu máli sagt var þetta mér mjög dýrmæt gjöf og þakka hér með opinberlega fyrir mig. Þá ber að bæta við að heilladísirnar eru góðir kokkar og fylltu frystinn okkar af ýmsu góðgæti sem á eftir að fylla munna og maga af gleði og næringu.

Síðastliðinn föstudag náði ég að klára öll verkefni vinnunnar þannig að nú er ég komin í fæðingarorlof. Það er pínu skrítið. Í upphafi meðgöngunnar gat ég ekki gert mér í hugarlund hvernig það myndi vera eða bara hvernig ég myndi vera þegar síga færi á seinni hlutann, nú eða sumir myndu bara kalla þetta loka-sprettinn. En tíminn líður og mér líður vel og ég er viss um að barninu líður vel og þetta er bara allt í góðu. Yogað og sundið eru akkeri mín, auk þess sem ég heimsótti bókasafnið á föstudaginn til þess að verða mér úti um lesefni fyrir andvökunætur. Ég skil einmitt ekki þetta með það að vakna á nóttunni og geta ekki sofið, jafnvel þó barnið sé kannski líka sofandi. Það er alveg skiljanlegt að vera vakandi og geta ekki sofið þegar barnið er á fullu spani. En hitt skil ég ekki. Kannski er bara verið að æfa mann í því að vera vakandi á mismunandi tímum sólarhringsins og taka því eins og það er...

Á föstudaginn var síðasta stundin mín með ólæsu konunum sem hafa verið með mér í haust, en þær konur eru án efa skemmtilegustu nemendur mínir í vetur. Enda ekkert skrítið að hafa gaman þegar svona fallegar konur eru komnar saman með það að markmiði að eiga góða stund, jafnvel læra eitthvað, nú og hlægja saman. Konur sem tala tungumál heimalandsins, kunna sjaldan að skrifa eða lesa það og íslenskan er þeim framandi heimur þar sem stafrófið er yfirleitt gjörólíkt því sem þær hafa kannski einhvern grunn í. Latneska stafrófið og hljóðkerfið sem er hér við lýði er bara nokkuð flókið þegar betur er að gáð miðað við t.d. arabísku, nepölsku eða tælensku. Þegar íslenskukunnáttan er takmörkuð reynir á leik- og teiknihæfileika sem náttúrulega blómstruðu hjá okkur á oft mjög fyndinn hátt. Já, ég er þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þessum sterku konum, frumkvöðlum sem búa í nýju landi, frumkvöðlum að því leyti að hér eru þær að sækja sér betra líf sem þær vonast yfirleitt til að geta deilt með öðrum fjölskyldumeðlimum heimafyrir, eins og t.d. börnum sínum sem eru ekki hér. Þetta námskeið sóttu konur sem eru yfirleitt utan vinnumarkaðar og hafa fá tækifæri til þess að eiga í félagslegum samskiptum við aðra. Þrátt fyrir bágar og oft ömurlegar og sorglegar félagslegar aðstæður þeirra (að mati velflestra Íslendinga) voru þær alltaf glaðar og bjartar, brosandi og hlæjandi. Þessar konur voru líka kennararnir mínir enda lærði ég fullt um sjálfa mig og önnur efni bara af því bara að vera með þeim. Næsta verkefni er að fá sér tesopa með slettu af ást og friði fyrir okkur öll.

sjónræninginn & joðlarinn

Ég var stödd í suður Þýskalandi, gekk eftir grænum engjunum, hlíðunum og ökrunum. Þar var margt um manninn, allir að jóðla. Ég var semsagt mætt á jóðl-mót og til í tuskið. Rosa fjör. Þarna voru m.a. jóðl-pönkarar sem tóku þátt og gerðu það með prýði. Sjálf tók ég ekki þátt en leið soldið eins og mig minnir að ég hafi upplifað bækurnar um Heiðu. Náttúran græn, mjúk og fín.

Úr öðrum raunheimum er það síðan að frétta að um daginn fór ég á Ceilidh á Íslandi. Hingað til hef ég bara farið á þesskonar samkundur í Kanada. En þar var sko fjör og allir að dansa eins og enginn væri morgundagurinn (svona til þess að nota frasa sem er einmitt ofnotaður í dægurskrifum nútímans). Í þetta skiptið meikaði ég ekki að dansa neitt þar sem ég er svona soldið þyngri á mér en vanalega, en næst mun ég dansa og hrista fram úr pilsfaldinum alla þá dansa sem gömlu mennirnir í Kanada hafa kennt mér. Semsagt skoskt danskvöld, lifandi tónlist og ótrúleg stemning.

Partner uppi á spítala í augnaðgerð. Ég sit við símann og bíð, reddý að fara að sækja. Vona að hann þurfi ekki að sofa þar. Ég hef alltaf fílað sjó(n)ræningja.

upp upp

Pistill dagsins verður m.a. tileinkaður upphækkunum, en úr úthverfunum bruna þau, á upphækkuðum jeppum... Alltaf þegar eitthvað er um að vera í miðbænum (eins og menningarnótt, 17. júní og ljósin kveikt á jólatrjám) verða íbúar Grjótaþorpsins og þar fyrir ofan varir við ógurlegt safn bíla sem safnast saman uppi á gangstéttum í veg fyrir gangandi vegfarendur. Yfirleitt truflar það mig ekkert sérstaklega en það er mjög fyndið að sjá fullorðið fólk leggja kolólöglega og hlaupa af stað úr bílum sínum með börnin í eftirdragi til þess að missa ekki af neinu. Hvernig væri að fara fyrr af stað?

Aðrar upphækkanir eiga sér stað í rúminu. O sei sei, ekkert dónó hér á ferð, nema það að hin sístækkandi bumba er farin að krefjast aukins stuðnings og því hef ég hertekið alla kodda og púða heimilisins til að láta fara sem best um mig á nóttunni. En baunina er hvergi að finna, þó ég vakni ótt og títt á hverri nóttu. Það gerir það að verkum að ég er yfirleitt mjög þreytt, líka á daginn. Þess vegna er staðan sú að ég er komin með vottorð læknis upp á það að minnka vinnuna í 50%. Það ætti að verða munur nú þegar rúmlega 1 mánuður er eftir af þessu fyrirbæri sem meðgangan er. Annars get ég sagt að mér líði almennt mjög vel.

Þá eru skötuhjú þessa heimilis farin að stunda leiki á borð við að fara upphátt með stafrófið og segja nöfn fyrir hvern staf sem þeim dettur í hug. Verst er að ég kann stafrófið svo illa þannig að hinn fær alltaf að byrja, Zorro og Zelda í gær... spennandi að sjá hvað kemur upp úr krafsinu í dag... kannski Pókemon og Píla Pína. Annars bara gleði og friður.

“Er nokkuð hægt að gera netfrumur á status frá því í gær?”

,,ekki setjast þarna elskan mín, ... komdu með grindina þína með þér...”

Nú er ég á spítala í sykurþolsprófi, öryggisins vegna þrátt fyrir að engin fjölskyldusaga sé um sykursýki og annað slíkt. Til þess að hægt sé að gera þetta þarf ég að vera hér á Landakoti hjá gamla fólkinu í Lazy-Boy stól í a.m.k.120 mínútur. Ég mætti klukkan 8 í morgun, fastandi frá því í gær með þurran munn, gleypti samt óvart vatn við tannburstun. Á móti tóku mér 2 hálfdanskar konur sem tóku blóðið mitt, gáfu mér sykurvatn að drekka og kalla mig litlu konuna o.s.v. Ég geri ráð fyrir að þær séu meinatæknar. Þær voru himinlifandi yfir því að bókabúðin hefði gefið þeim dönsku blöðin (sem búið var að rífa kápurnar utan af) svo fólk gæti lesið. Ég var aftur á móti ekki himinlifandi enda hef ég ekki viðhaldið dönskukunnáttunni sem safnaðist saman í menntaskóla. Hér á spítalanum er aftur á móti annað íslenskt tungumál sem ég skil heldur ekki.

,,Þannig að ég var að spá í þar sem æðin er náttúrulega stokkbólgin hvort ég gæti notað sermið síðan í gær til að mæla kreatínið og urea... það bara rennur pínulítið og síðan hættir...”

Ég þakka afmæliskveðjurnar. Það er ekki amalegt að verða 30 ára þegar viðskiptabankinn manns sendir manni innpakkaða matreiðslubók eftir líkamsræktarfrömuð í afmælisgjöf. Ætli 30 ára karlkyns viðskiptavinir bankans hafi fengið sömu gjöf? Er það bara gefið að allar konur hafi áhuga á matargerð með líkamsræktarívafi? Það vill svo vel til að ég hef áhuga á matargerð, en þessi bók var soldið prumpuleg. Maturinn á Fiskimarkaðnum var aftur á móti ekki með prumpubragði en þangað fóru skötuhjúin út að borða í tilefni dagsins um daginn. Grænmetis taco með chilisósu var forvitnilegur unaður og einn mest djúsí lax sem ég hef fengið var hinn aðalrétturinn, enda er þarna grill af japönskum ættum sem grillar í allt að 1200 gráður og lokar þar með laxinum mjög snöggt sem gerir það að verkum að hann verður ómótstæðilega safaríkur að innan. Venjuleg grill fara sjaldan yfir 600 gráður. Sushi-ið í forrétt stóðst ekki gæðakröfur sessunautsins, enda virtist sem hrísgrjónin hefðu verið soðin daginn áður. Fín þjónusta og notalegt andrúmsloft.

,, ... þetta er bara ill meðferð á einni gamalli konu sem er búin að þola alveg nóg...”

Kryddlagkakan

Það er margt að bruggast í undirheimum mínum þessa dagana, sérstaklega á nóttunni. Ég veit ekki hvernig það kemur til, en oft einkennast draumar mínir af skrítnum aðstæðum með tilvísunum í eitthvað miður gott, eins og morð, dráp, vopn, og í nótt voru það eiturlyf. Bólfélaganum dreymir aftur á móti alltaf eitthvað skemmtilegt um baby. Athuga ber að þegar ég segi eiturlyf, þá á ég við efni unnin á tilraunastofum (eða í bílskúrum), efni sem eru mjög fjarlæg náttúrulegum efnum á borð við marijúana, en sumar vefsíður segja marijúana vera gott fyrir vöðva legsins í fæðingarferlinu. Ég veit ekki hvað læknar og ljósmæður Vesturlandanna í dag myndu segja við því?

Í gærkvöldi á meðan kæri bakaði pizzu kvöldsins sá ég í fréttatímanum frétt um rannsókn úr læknablaðinu Lancet (frá að mig minnir mars 2007) um skaðsemi eiturlyfja. Þar voru teknir félagslegir, líkamlegir og andlegir þættir með í leikinn og heróín var þar efsta á lista, en í 5. kom áfengi, þar á eftir amfetamín, seinna tóbak og þar á eftir kannabis, lsd og e-pillur. Því var velt upp hvort nauðsynlegt væri að endurskoða flokkun Vesturlandanna á eiturlyfjum og þ.m.t. áfengi.

Að öðrum gleðilegri efnum. Ég er að verða 30 ára á fimmtudaginn og hlakka til. Ekki út af einhverju húllum hæi, heldur finnst mér bara gaman að eiga afmæli. Ég bakaði köku í gær, fékk uppskriftina hjá Únnu systur sem lumar alltaf á massa uppskriftum. Hún á meira að segja spes jóla-uppskriftabók. Kökuna má kalla kryddköku eða lagköku og er soldið maus að gera en gaman. Brún röndótt kaka semsagt sem bólar alltaf á um þetta leyti árs. Hún er uppáhalds eftirrétturinn minn í morgunmat.



350 gr sykur
250 gr smjörlíki (mjúkt)
hrært saman

3 egg – eitt sett í einu, hrært á milli

500 gr hveiti
1 ½ tsk matarsódi
1 ½ tsk lyftiduft
2 ½ tsk kanill
2 ½ tsk negull
3 mtsk kakó
þurrefnum blandaði í sér skál og blandað hægt við hitt.

2 ½ - 3 dl mjólk blandað út í blöndu.

Skipta deigi sem er seigt og slímkennt í 3 jafna hluta, dreifa á bökunarpappír á bökunarplötur, reyna að jafna þykktina (verður pottþétt ójafnt, en maður sker endana af, til að gera fínt).

Hvert lag bakað í 15 mínútur við 180 gráður.

Krem:
225 gr smjör
4 eggjarauður
500 gr flórsykur
1 tsk vanilludropar

Skipta kremi í 2 hluta, setja ofan á kælda köku, vanda sig rosa mikið við að setja annað lag ofan á og krem þar á. Loka síðan dæminu með síðustu kökuplötunni. Kantskera. Skera í 6 – 8 bita, láta í álpappír og poka og frysta.

no music?

armadillo a airwaves

Nýlega drap ég mann í draumi, en í nótt drap ég armadillo í draumi.
Það gerði ég með því að stinga trédrumb upp í munninn á honum (sem náði pottþétt alveg niður í háls, ef ekki lengra) og síðan hélt ég munninum á honum lokuðum svo lengi sem það tók fyrir hann að deyja. Þetta var bara eitthvað sem þurfti að gera, ekkert vesen, ekkert mál. Ég var sunnarlega á hnettinum, ef ekki í Suður-Ameríku.

Þegar ég vaknaði hugsaði ég með mér að e.t.v. gæti ég búið til kúrekastígvél úr skinni Armadillo.
Þegar ég googlaði armadillo, þá sá ég að í alvörunni lítur hann alls ekki út eins og sá sem ég drap í draumnum. Í raunveruleikanum hef ég aldrei svo ég muni, séð armadillo.

Seinna verður fjallað um Airwaves hátíðina.

big girls do cry

Eftir strembna en ofurhraða vinnuviku hlakkaði ég til að fara og njóta helgarinnar. Það fyrsta sem ég gerði var að ná í bílinn og bruna út í Gróttu þar sem ég grét. Og það var gott. Ég var ekkert að gráta yfir neinu sérstöku, en öldurnar voru svo mikilfenglegar, skýin, liturinn á hafinu, byljandi regnið og sólin. Síðan eftir þetta allt saman birtist regnboginn mér allur í heild sinni. Mjög hressandi. Hormóna-hvað? Eða svöng og þreytt? Það kannski skiptir ekki öllu máli en þetta var gott bað fyrir helgina. Einn mannlausu bílanna úti í Gróttu hafði að geyma dísarpáfagauk (eru það ekki þessir stóru?). Stórt búr fyrir stóran fugl.

Annars bara hress hérna megin. Búin að fara og taka sundsprett og það er nú bara svo fyndið að vera í heita pottinum. Fyrst er byrjað að tala almennt um veðrið við frekar fáar undirtektir en um leið og einn segir veðrið hafa verið stormasamt í pólitík liðinnar viku springur allt og allir hafa eitthvað til málanna að leggja. Í sundi var líka eldri kona í mjög svo slitnum sundbol. Mér leið illa fyrir hennar hönd og velti því fyrir mér hvort ég ætti að benda henni á það, en svo slitinn var hann að maður sá í gegn hér og þar. Ég ímynda mér að hún hafi alls ekki gert sér grein fyrir því ....

Í kvöld fagna ég með vinkonum í samkomuhúsinu í Garðinum og hlakka mikið til. Ímynda mér að þar verði sannkölluð mafíósastemning. Talandi um mafíuna, þá var síðasti þáttur Sopranos þátttanna pínku vonbrigði þó tilvísunin í Godfather hafi verið góð. Hér á heimilinu verður næsta vika sjónvarpslaus, enda nóg komið af því í bili. Annað meira spennandi handan við heygarðshornið. Airwaves hátíðin mikla. Það kannski hljómar sem svo að ég sé að mikla þetta fyrirbæri, en staðreyndin er sú að þetta er mér einmitt mikilvægt fyrirbæri. Nánar um það síðar, þegar rannsóknin og niðurstöður hennar koma út .... hvort sem það verður 2008 eða 2009.... Back to the Future. Lifið heil.

sunna sunnudagur

það er svo gott og gaman þegar sólin skín eins og í dag.

Undanfarin kvöld hef ég ræktað menningarvitann. Fór og sá Hjaltalín og Danielson í Fríkirkjunni og Svartan fugl í Hafnarfjarðarleikhúsinu. Hressandi tónleikar með óvenjumiklum bassa hjá Hjaltalín sem náði alveg til baby sem brást við með miklum dansi. Daniel í Danielson var aftur á móti skræka týpan með minni bassa og spiluðu mjög forvitnilega tónlist fyrir þær sakir að vera t.d. með miklum taktbreytingum og óvenjuleg rödd aðal-söngfuglsins kom stöðugt á óvart. Hljómsveitin kom fram í búningum sem minntu á skátabúninga (ekki hvítu málningabúninga Skáta, heldur alvöru skátabúninga). Söngkonan gerði stundum handahreyfingar og þar sem tónleikarnir voru í kirkju fékk ég stundum á tilfinninguna að þarna væri um trúarlega tónlist að ræða. En textarnir voru mjög skemmtilegir þar sem absúrd textagerð höfðar mikið til mín. Það var gaman og bekkirnir í Fríkirkjunni ómögulegir, líkast til eins og í velflestum kirkjum. Svartur fugl tekur á alvarlegri þáttum mannlífsins. Það gleður mig að leikhúsið sem listform taki það í hendur sínar að ávarpa efni sem þetta, enda vandmeðfarið og viðkvæmt. Átakanleg, áleitin og einföld sýning.

Annars er ég bara í góðum gír, vildi að helgarnar væru lengri og sólin skini aðeins lengur og tíminn bara líður svo ofurhratt. Kartöflurnar eru að sjóða. Iceland Airwaves æsir mig. Er alveg að klára síðustu seríu af Sopranos. Ætla að bjarga pótintátunum.

skapandi þyrluflug

Í þetta skiptið var ég ekki að stýra þyrlunni, heldur sat aftur í. Við flugum yfir strandlengjuna og sjórinn var fallegur. Himinninn fagurblár. Skyndilega komu tvær flugvélar á vinstri hönd og flugu framhjá okkur. Nokkru seinna vorum við komin yfir skóglendi, þar sem dökkgræn trén blöstu við. Ég heyrði að eitthvað snerti botn þyrlunnar, laufin snertu þyrlubotninn, þyrlan var komin að trjátoppunum. Hægt og rólega nauðlenti þyrlan og engan sakaði.

Nú var tekið að dimma og við héldum í gegnum skóginn þangað til við komum að kastalanum, sem var að vísu bara á tveimur hæðum, ólíkt Grant-kastalanum í Skotlandi sem er á fleiri hæðum, en þessi kastali var eins í laginu. (Á meðan ég skrifa þetta man ég allt í einu að tengdaforeldrar mínir eru eða eru nýlega búnir að vera að ferðast um Skotland og þá pottþétt að heimsækja kastala forfeðranna...) Allaveganna. Á leiðinni úr skóginum og í kastalann komu nokkrir strákar og buðu mér heróín sem ég afþakkaði. Þegar inn var komið í kastalann sem var ofsalega fallegur kom ég mér þægilega fyrir í eldhúsinu, hitti þar mömmu sem ætlaði aðeins niður í kjallara....

Svona er þetta bara. Ég er á fullu allan daginn og allar nætur. Síðan var mér var einmitt hugsað til sköpunarkraftsins. Ef ég er að skapa nýtt líf innan í mér þá hlýt ég að vera að nota sköpunarkraftinn heldur vel. Eftir yogað í dag tók ég tal við kunningjakonu mína, tónlistarkonu sem á líka von á barni. Hún hafði einmitt verið að hugsa það sama, sagði lítið vera að semja á þessum misserum þegar baby væri að vaxa. Sköpunarkrafturinn getur verið svo skrítinn, merkilegur og mismunandi eftir tímum. Ég skapaði t.d. þessa forláta tómatsósu í kvöld.

Annars er svo gaman í vinnunni að ég get ekki og hef ekki tíma til að hugsa um neitt annað. Hreiðurgerð og annað slíkt verður að bíða ,,betri" tíma. Þó komin með vilyrði frá vinkonu fyrir rúmi. Þá bíð ég spennt, ofurspennt eftir Iceland Airwaves þegar ævintýrin gerast og borgin ljómar af sköpunarkrafti.
ást og friður.

A sunnudegi sem þessum

- vakna ég við dyrabjölluna um miðja nótt, einhver að leita að partýi
- vökva ég blómin
- bíð ég eftir að sundlaugin opni og fer í sund
- tek ég upp úr töskunni, dótið sem ég var með í vinnuferð á Flúðum sl. 2 daga
- hugsa ég alltaf um að baka köku, athuga hvort til séu egg, smjör og súkkulaði
- finn ég baby hreyfa sig
- horfi út um gluggann
- hugsa um vikuna framundan, hvað bíði mín í íslenskukennslu, fræðslu og verkefnastjórn.
- finnst mér æði ef mamma býður okkur í lambalæri, en ekki í dag þar sem hún er á leiðinni frá Istanbúl.
- fer út að labba, helst út í skóg, niður í fjöru eða eitthvert annað en 101 svona til hátíðabrigða
- fer ég ekki í kirkju, enda ekki skráð í neina
- les ég The Road eftir Cormac McCarthy
- undirbý ég viðtal fyrir Anthropology of Airwaves og MaS (Mannfræðisambandið/ModernAnthropologyStudies)
- þvæ ég þvott
- hugsa ég til Almodóvar og myndarinnar Pepi, Luci, Bom frá ca.1980 og hvort myndin hafi tengst því hvernig lífið gæti verið eftir Franco
- hlusta ég á tónlist
- borða ég jarðarberin frá Flúðum
- Takk fyrir boðskortin, en ég ætla ekki að fara á Facebook, heldur vera hér á blogspot og skrifa endrum og eins og hér getur fólk líka kastað kveðju á mig og ég get kastað kveðju til baka.
- kasta ég kossum til Valdísar Árnýjar sem ég gat ekki hitt í gær, Hrefnu, Örnu M.A.- skrifara og Möggu Stínu (sem nú ætti að vera aftur komin heim til sín og ég ætti að fara að setja krækju á), Dodda, Hjördísar, svo ekki sé talað um alla hina sem ég hugsa oft til en sé sjaldan eins og Gullu og Bigga og Björt. Og já maður, Siggu sem skv. íslenskum fjölmiðlum var að opna sýningu í New York. Maður veit aldrei hver er að koma í heimsókn hingað. Allaveganna soldill Facebook fílingur í þessu, ha... sendi öllum ykkur hér með raf-blóm, poke a friend and all that ...
- heyri ég í flugfél fljúga yfir húsið
- og skríð aðeins aftur upp í rúm og til að kúra smá meira...