shakira shakira

langar að hlusta á nýja back to basics disk Christinu Akíleiru.
Sá viðtal við hana í tímariti í bókabúðinni þegar ég þurfti að brúa bilið milli tímasetninga og var heldur brugðið því af þremur blaðsíðum af spurningum snerust aðeins nokkrar spurningar um tónlistarsköpun hennar. Hinar voru allar eitthvað um kynlíf kynlíf kynlíf og kossa sem hún svaraði á mjög dipló hátt. Vanalega finnst mér kynlíf gott og kossar líka, en ekki undir þessum kringumstæðum. Hvaða tónlistarMAÐUR er spurður út í kynlíf sitt þegar hann er í viðtali að kynna plötu?

annars er það bara tebollinn eftir vaktina og ég fylltist gæsahúð þegar ég sá allt fólkið streyma niður laugaveginn. En því miður sá ég það bara í sjónvarpinu sökum vinnuskyldu sem vonandi fer bráðum að ljúka enda einn góður maður í sigtinu sem vænlegur kandídat. Djöfull myndi ég fíla að plebbarnir segðu bara stopp! 2 dagar í að skrúfað verður frá krönunum, þokkalega yrði það mest hipp og kúl í öllum heiminum.... þá myndu sko allir koma og skoða Ísland - góðanótt

timinn og sveitin

p: ,,ég hringi þá í þig eftir hálftíma"
ég: ok, bæ.

klukkustund og 20 mínútur líða.

ég: jú, sæll, ég talaði við þig í morgun, hélt kannski að ég hefði gefið upp vitlaust símanúmer... (bara til að vera kurteis og hafa sökina ekki hjá honum)
p: ég var einmitt að fara hringja í þig, heyrðu, ég hringi aftur í þig eftir svona 2-3 mín...

VIð erum að tala um samtal við pípulagningarmann á meðan kúkurinn syndir um í klósettinu og bíður eftir að honum sé hleypt út í sjó... Píparinn ætlar semsagt að koma í dag, gat ekki sagt hvenær... sem er bömmer en hann kemur og lagar.

Í alvörunni þá er enginn kúkur í klósettinu, en niðursturtið gerist með skúringarfötu fullri af vatni.
Þegar vatn er tekið af húsum sérstaklega með gömlum lögnum, gerist það að ryð og annar skítur fyllir sigti og aðra króka og kima vatnsleiðslanna. Þess vegna þarf píparinn að koma og laga. Samt reyndum við skötuhjúin án árangurs. Maður getur ekki gert allt, en það að sturta niður með fötunni hefur sett stemninguna fyrir því sem koma skal, sveitaferð á morgun. JIbbýjei.

bleik rigning

álpappírinn gaf frá sér skerandi hljóð þegar ég renndi fatinu inn í ofninn, lokaði honum og leit upp út um gluggann. Birtan sem streymir inn er dökk bleik appelsínugulrauð. Dómsdagur í nánd? Sumir vilja halda því fram. En ég sver það, grá gatan endurspeglar þessa birtu sem gerir hana bleika.

Annars er vatnslaust í bili. Hitti boxerhund í dag sem heitir Bóbó. Sjónvarpsdagskrákvöldsins lítur svona út: er antm lworld.

status

hjarta spaði tígull lauf
þú ert með opna buxnaklauf
gosi drottning kóngur ás
ég er með bilaðan rennilás

kvenna vinna kvenna

Gunnlaðarsaga í Hafnarfjarðarleikhúsinu:
Mjög góð leikmynd, vel nýtt rými, sérstaklega þar sem leikararnir eru allir inná allt leikritið. Lýsingin stórglæsileg. Hljóðið ágætt, soldið hátt stundum, þá á ég við hátt þannig að áhorfandi (ég) á fyrsta bekk heyrði ekki texta leikaranna. Kannski átti ég ekkert að heyra, eða kannski er ég orðin heyrnarlaus gamlingi. Sagan. Já, leikgerð uppúr sögu Svövu Jakobsdóttur. Hef ekki lesið þá sögu, en gaf mér fyrirfram að þetta væri saga kvenna þar sem áherslan væri á kraft og styrk kvenna í heimi karla sem hafa verið látnir skapa (heims)söguna. Hefði viljað sjá meira gert úr því, meira pólitískt. Það að Dís/Gunnlöð er inni á stofnun/fangelsi gefur samt ágæta mynd af því hversu fljótt konur eru stimplaðar geðveikar ef þær detta ekki ákkúrat inn í normið. Það hvernig sagan var sögð á sviðinu gekk frekar vel upp þrátt fyrir ruglingslega sögu sem flakkar um í tíma og rúmi. Á stundum lá mér við hlátri þegar gyðjurnar voru túlkaðar sem brjálaðar/geðveikar týpur og hljóðið var ískrandi vangefið. Og hvað var með bera gaurinn (Óðinn)... hangandi úr loftinu (komið nóg af því)... Leikurinn var yfirhöfuð ágætur, sálfræði/löggan kom mjög vel á óvart sem og Anna og Dís. Búningar fínir og einfaldir, Hár og smink látlaust. Ágætis skemmtun.

Nú tekur líka ágætis skemmtun við. Matarboð í startholunum. Rauðvínsglögg í glasi og gleði í hjarta. Heví vinnuhelgi framundan. Sagði upp störfum í dag. Fór með formlegt útprentað bréf, enda ríkisstofnun. Vil prófa að vera bara lærikona á námslánum (í fyrsta skipti sem ég mun fara inn í það batterí og kominn tími til) og einbeita mér að því enda að byrja rannsóknarstörfin á þessari önn. Þannig að ef einhver veit um einhvern sem langar að ríkið borgi sér fyrir 70% vinnu (þar sem þú getur nýtt tímann vel fyrir þig sem vegur upp á móti lélegum launum) á mjög svo lifandi og litríkum vinnustað, endilega hafið samband.

Góða helgi gott fólk.

zzzzzz

í nótt dreymdi mig tvíburana í Blonde Redhead.

dæmi um konur

er ekki ber en afhenti konu mörg ber í tveimur pokum, jánkaði við annarri og sjálfsgagnrýni hennar um að hún liti illa út og hún hló að mér, neitaði enn annarri um svefnpillu og bauð magnýl í staðinn og sú síðasta sagðist oft rugla bara, þ.e.a.s. segja bara rugl og velti því fyrir sér hvort hún hafði gefið símanúmer sitt upp rétt.
Þetta voru konurnar í vinnunni.
Konurnar í yoganu sögðu mest lítið. Lýstu helst bara gleði í orðum og gáfu frá sér jákvæða strauma eftir tímann.

Núið er fínt og fullorðins, sötra róandi te, næstum því búin að læra allt fyrir morgundaginn og ætla snemma að sofa.

tungl

kvöldið eftir að tunglið var fullt dreymdi mig tunglið sjálft. Það var í aðalhlutverki draumsins og það var farið að minnka aðeins en geislar þess féllu á hvítt landslag sem hafði ekkert að geyma nema dúnmjúkar hæðir og hóla.

Mæli með grænmetismarkaðinum í Mosfellsdal, þar fær maður brakandi ferskt fallegt grænmeti beint frá bóndanum á góðu verði á laugardögum. Mjög gott.

Mæli líka með grein Sigríðar Þorgeirsdóttur heimspekings um náttúruna í Mogganum í dag. Þar benti hún m.a. á það að oft gleymdist að taka fram að efnahagslegur ávinningur af virkjunum eins og Kárahnjúkum væri lítill, að ,,illa" væri talað um útlenska mótmælendur sem létu sig alheiminn varða en á sama tíma væri allt í lagi að aðrir útlendingar fengu landið gefins. Hún benti líka á að hægt væri að vera náttúruverndarsinni á Íslandi án þess að vera þjóðernissinni og það kunni ég vel að meta.

Í gærkvöldi eldaði kanadískur kokkamaður fyrir okkur og fleiri góða hér heima. Ansi hressandi. Það lítur út fyrir að skella verði í hrekkjavökupartý í lok okt með búningakeppni og öllu. Seinast þegar umræddur kokkamaður fékk verðlaun í slíku geimi, þá var það fyrir að túlka Stephen Hawking, að sjálfsögðu í rafmagnshjólastól. Byrjið að hugsa, hanna og plana gott fólk.

LittleBritain og The Mighty Boosh eru búnir að reyna að létta mína lund(a) undanfarna daga. no puffin for me. Reykleysið gengur vel en var næstum því búin að fá mér smók í gærkvöldi... no no no no no lungun mín eru svo miklu glaðari og síðan byrjar yogað í næstu viku, hlakka til að sjá hvort mikil breyting verður á öndunaræfingunum. Lifið heil í friði.

ólekkert

Spennan eltir mig á röndum þessa dagana...

í sundi í morgun fékk einn eldriborgarinn aðsvif svo hringja þurfti á sjúkrabíl.
Eftir mikið skraf um það í heitapottinum komu upp önnur umræðuefni eins og leikfimi. Þá komst ég að því hvernig eldri konur (þroskaðar konur) tala um vinkonur sínar í tilefni þess að vinkonan var að sýna leikfimi með leikfimihópnum sínum, það var eitthvað á þessa leið:
1: hún bara að sýna þessa skemmtilegu leikfimi og með sinn stóra rass...
2: Já, hann er nú heldur ólekker...

Hingað til hefur andlit laugardagsbófans alltaf skotist upp í huga mér á kvöldin þegar ég er að fara að sofa. Heldur óþægilegt, tilgangslaust og ég skil bara ekki af hverju. Þarf að vinna í því að láta þetta andlit hverfa úr huga mér, ég vil ekki hafa það. Síðan þarf ég líka að safna öryggi upp á nýtt. Líður soldið eins og í blöndu af tölvuleik og sækóþriller...

Vona að þessi dagur verði mér og ykkur góður, enda spáð sól og einni skúr síðdegis skv. heitapottinum. (er skúr kvk.?)

not so smooth criminal

Hér kemur krimmasaga laugardagsins þar sem ég var við vinnu í húsinu. Fyrir þá sem nenna ekki að lesa, þá náðist húsbrjóturinn sem náði ekki að koma neinu þýfi undan.

Um klukkan 14 sér samstarfskona mín mann á vappi í kringum húsið, íklæddan svörtum jakka með röndum á ermum og í rauðum skóm. Hún segir hann grunsamlegan, jafnvel reynandi að brjótast inn í bíla á planinu.

2 starfsmenn hússins koma inn á svið úr bakhúsi, sjá baksvipinn á manni uppi í ljósaklefa. Einn gerir ráð fyrir að þetta sé nýr ljósamaður og spáir ekki meira í þetta, hinn fer upp í ljósaklefa og býður góðan daginn og maðurinn svarar ekki, heldur fer niður í stúku austanmegin. Þá fer einn starfsmaðurinn og hittir mig í búri bakdyravarðar og saman förum við að leita að manninum. Í góðar 40 mínútur göngum við um húsið án þess að verða vör við nokkurn mann. Samstarfsfélaginn heldur aftur til starfa og ég hverf aftur í búrið og geri ráð fyrir að maðurinn hafi komið sér út úr húsinu í gegnum dyrnar úr austur-turninum út á plan. Hugsa síðan lítið meir um þetta, en fer þó í nokkra styttri túra um húsið til að athuga hvort allt sé ekki með kyrrum kjörum sem það og er. Ekki fór ég sérstaklega inn í kjallarann á þessum styttri túrum og er eiginlega hálf-ánægð með það eftir á, sérstaklega í ljósi þess að maðurinn hefur líklega eytt dágóðum tíma þar við ýmsa skringilega iðju (eins og t.d. að grandskoða allt, endurraða undirskálum o.þ.h.).

Um hálf-fimmleytið hringir samstarfskona mín í mig úr mötuneytinu og biður mig að athuga hvort fartölvan hennar er á sínum stað í eldhúsinu í kjallaranum. Það geri ég og sé fartölvuna á gólfinu í bakpokanum, alveg eins og hún hafði lýst því.

Um klukkan hálf sjö hringir sama kona í mig neðan úr kjallara og segir fartölvuna vera horfna. Ég fer niður til hennar þar sem hún er í miklu uppnámi. Hún kíkir með lykli inn í búningsherbergi starfsfólks kjallarans og sér rauða skó og svartan jakka á gólfinu og mjög sterk lykt er í herberginu. Hún lokar, við förum upp, ég sný við og næ í veskið hennar og lykla sem hún hafði haft með sér ofan úr eldhúsi og uppi í búri bakdyravarðar hringi ég í lögregluna í annað skiptið þann daginn og tilkynni að í nú hafi eitthvað horfið og bið lögregluna um að koma á vettvang.

Við setjumst út á tröppur og reynum að slappa af, ímyndum okkur að þjófurinn sé á bak og burt og bíðum eftir lögreglunni. Án þess að margar mínútur líði, sé ég mann ganga á miðri Lindargötunni framhjá Jónshúsi og beygja niður Skuggasund. Hann var klæddur í rauða skó og jakka með röndum. Þá hringi ég aftur í lögregluna og segi að ég elti innbrotsþjófinn og bið um að lögreglan flýti sér sem hún og gerir en þá hafði ég séð manninn beygja til hægri út Sölvhólsgötu. Manninum var náð í Skuggahverfinu.

Það sem gerðist á eftir líktist mest æsispennandi lögguþætti í sjónvarpinu. Rauðu skórnir mannsins voru notaðir fyrir þefhundinn til þess að finna út hvar maðurinn hafði látið tölvuna frá sér. Það kom þó ekki í ljós fyrr en löngu seinna að tölvuna hafði hann falið inni í skáp í kjallaranum, þar sem hann faldist sjálfur á meðan við vorum að bardúsa í kringum búningsherbergið þar sem hann hafði farið úr skónum og jakkanum, líklega til að slappa af. Honum datt ekki í hug að fá sér ný föt, en nóg var af fötum í þessu herbergi og síðan laumaðist hann út á meðan við fórum upp til að hringja í lögguna. Löggan þurfti a.m.k. að heyra söguna þrisvar sinnum (þrjár mismunandi löggur báðu okkur um söguna). Tæknideild lögreglunnar kom með skjalatösku og myndavél og tók fingraför, skóför, munnvatnssýni og myndir. Húsbrjóturinn hafði gætt sér á heilli ananas-dós (opnuð með hníf) þriggja mánaða gamalli köku og tveggja daga gömlu kaffi á meðan hann var við iðju sína. Vinna lögreglunnar í húsinu tók u.þ.b. 3 klukkustundir. Öllu mögulegu (og ómögulegu(dæmi: súkkulaðirúsínur, dömubindi og ýmis konar snúrur)) þýfi hafði verið safnað á ákveðna staði og fært til. Á meðan vinnu lögreglunnar stóð töluðu þeir saman (eini kvenkynslögregluþjónninn var sú sem var með hundinn sem hafði lokið vinnu sinni á þessum tímapunkti) en þegar mest var voru 6 lögregluþjónar (blanda af tæknideild og rannsóknarlögreglu og fíknó) á staðnum, og báru saman sögur úr vinnunni auk þess sem nafn húsbrjótsins kom fram og búseta. Það fannst mér nokkuð svakalegt, enda ímyndaði ég mér að persónuupplýsingar sem þessar væru trúnaðarmál.

Þetta mál verður semsagt höndlað sem svo að ógæfumaðurinn sé húsbrjótur, þar sem hann náði ekki að koma neinu þýfi undan. Hann var í klefa um nóttina og skv. Fíknó var ekki hægt að tala við hann sökum ástandsins sem hann var í, en það yrði gert á morgun (í gær sunnudag) og seinni hluta sunnudagsins tóku starfsmenn hússins eftir tveimur mjög grunsamlegum mönnum standandi við sama stað og húsbrjótur gærdagsins hafði farið inn um, en annað fólk en starfsfólk hússins hefur ekkert að gera þar. Þess vegna ímynda ég mér að þegar húsbrjóturinn hafði losnað frá lögreglunni hafi hann frætt vini sína um hvernig hann komst inn...

haustveiðar

Eftir að hafa farið eldsnemma í sund fór ég á bókasafnið og þaðan út í fjöru. Þar var háflóð og sólin skein, og lítill vindur. Það var yndislegt að sitja og horfa og hugleiða þangað til selurinn skaut upp kollinum og horfði í kringum sig. Ég var fljót að stökkva á fætur og gera viðvart, með tralli og hæi svo selurinn myndi nenna að sýna sig betur og kannski leika við mig. Hann virtist alveg til í það og fór upp á sker. Þá tók ég upp haglarann og skaut í skerið til þess að fæla hann af því í von um að hann myndi koma nær fjörunni svo ég gæti tekið hann af betra færi. En hann lét sig hverfa af skerinu vitlausu megin, þannig að ekkert varð úr selveiðum mínum í dag. Vinsamlega athugið, ég myndi aldrei veiða meira en ég gæti notað.

Þetta er búið að vera yndislegur dagur. Ég er kát og glöð. Besta fólk umkringir mig og er mér gott, styður mig og styrkir. Því er ég þakklát. Í sundinu var mér hugsað til B&B á búgarðinum í Svíþjóð og sendi ég þeim mínar bestu kveðjur. Helgin bíður spennt eftir mér, með Ljósanótt í Reykjanesbæ og Pakkhús Postulanna. Það væri ekki úr vegi að fá sér vínglas í tilefni dagsins og jafnvel skella einu aubergine á grillið með geitaosti. LIfið heil.

friction

gengur ekki vel að blogga, en gengur aftur á móti vel að reykja ekki. Það er gaman.
Það er aldeilis fínt að vera byrjuð að vinna. Jákvæðnin skiptir máli hvort sem það er heima fyrir, á vinnustað, í skólanum, eða bara hvar sem er. jájákvæðninborgarsig.
Skólinn byrjar í næstu viku, þannig að þangað til verð ég ekkert of stressuð, ekki það að ég sé hin stressaða týpa en samt er soldið skrítið að reykja ekki. Hugur minn rasar og rasar dagsdaglega. Mér finnst ég ekki geta slappað af í sófanum og chillað feitt og mér finnst maturinn alveg sérstaklega bragðgóður. En ætli nýjabrumið af því að reykja ekki eigi ekki eftir að hverfa eftir skamman tíma?

Eftirfarandi bækur í góðu standi til sölu:
Friction: An Ethnography of Global Connection eftir Tsing.
Development Anthropology eftir Nolan.
Development Fieldwork eftir Scheyvens & Storey.
Localizing Knowledge in a Globalizing World ritstýrt af Mirsepassi, Basu og Weaver.
Imperial Eyes: Travel Writing and Transculturation eftir Mary Louice Pratt.

auf wiedersehen

Á tónleikunum í Colombia Halle í gærkvöld komu fram Broken Social Scene, Nada Surf og Calexico. (ok. verð að viðurkenna það, og eitt þýskt upphitunarband sem ég bara man ekki hvað heitir, því ég heyrði bara 2 óspennandi lög með þeim). Bannað að skilja útundan.

Nada Surf

Ég þekkti tvö lög með þessu bandi líklega úr fjölmiðlum og bjóst við argasta poppi. En þá er svo gaman að láta sér koma á óvart og fara með opnum og frjálsum hug. Vissulega var Nada Surf hreinlega leiðinlegt áheyrnar á köflum. En nokkrum sinnum fóru þeir á gott djamm-flæði og þá var gaman. Söngvarinn/gítarleikarinn minnti mig á Beck á sínum yngri árum, þ.e.a.s. í útliti og í fjarskanum inni í sal að sviðinu. Formaðurinn bað fólk vinsamlega um að vagga sér til hliðanna í einu lagi (dansa) og jafnvel klappa með viðlaginu. Áhorfendur tóku vel í þá bón og húrruðu, en þegar allir voru sveittir að vanda sig við að vagga til hliðanna, þá gleymdi ég að hlusta (því ég var að vanda mig svo mikið við að verða við bóninni og vagga mér eins og allir hinir) og lagði við hlustir og komst að því að lagið væri frekar leiðinlegt fyrir minn smekk. Það lét mig hugsa um sambandið eða vansambandið milli listamannanna á sviðinu og áhorfenda. Það er raunverulegt, líkamlegt bil á milli (upphækkuð svið, herskurður (á stærri sviðum) og girðing og öryggislið). Síðan er það bilið milli þess að vera að koma fram sem skemmtikraftur, listamaður o.þ.h. og þess að vera kominn á staðinn sem áhorfandi, áhangandi, aðdáandi, til þess að berja listamanninn augum og það sem hann býður uppá. Nóg um bil í bili.

Broken Social Scene

Þessa skemmtilegu hljómsveit þekki ég betur og hef alltaf verið forvitin um að vita hvað gerist næst. (á morgun hætti ég að reykja, jibbý) Þarna var blásarasveitin í góðu formi, söngkonurnar komu allar sínu vel til skila, Feist átti þó salinn enda vinsæl hér á slóðum, hinir leikararnir stóðu sig vel í því að skipta um hljóðfæri og 2 trommusett sem nutu sín vel (en ábyggilega erfitt að vera á sviði með 2 háværum trommusettum, eller hvad? veit ekki sjálf) Sólógítarleikarinn kom með skemmtileg tilbrigði við að smella saman fingrum. Sýni það kannski einhvern tímann. Það fyndna við þetta er að á meðan tónleikunum stóð fannst mér hljómsveitin hafa verið betri, e.t.v. hrárri fyrir 2 árum á Hróarskeldu. Eða var það þremur árum? Nenni ekki að reikna. En í gærkvöldi stóð hún uppúr.

Calexico - engin mynd því þegar hún steig á stokk var ég orðin mjög mjög þreytt í fótunum og í hausnum á mér því ég ílengdist á karaókí-kvöldinu á mánudaginn. Sá ekki alveg sjarmann. Lúðrasveit. Mér finnst soldið leiðinlegt hvað ég er eitthvað neikvæð, en ég velti því einmitt fyrir mér í gærkvöldi hvort smekkur minn hefði breyst, hvort ég væri orðin gömul, hvort ég gerði meiri kröfur til listamanna, hvort ég gerði meiri kröfur til sjálfrar mín sem áhorfanda... Til að gera langa sögu stutta létu spænskættuðu lög Calexico mig dansa. Síðan fór ég heim.

Núna aftur á móti er staðan þessi: Fela Kuti kominn á fóninn. Búin að pakka öllu sem ég þarf ekki að nota næstu stundirnar. Held af stað á morgun í bílnum hans Gero. Fer í matarboð á eftir, síðasta kvöldmáltíðin í þetta skiptið, með góðu fólki. Niðurstaðan: Búin að vera mjög ánægð hér. Stefni á það að koma hingað aftur, jafnvel til lengri tímadvalar, sátt með mína vinnu sem hefur farið fram í góðu flæði. Ætli haustið sé komið? Veit ekki einu sinni hvenær skólinn byrjar, en byrja að vinna á mánudaginn. Bless í bili Berlín.

Pönketi pönk

Ný umfjöllun um pönkstelpur í mannfræðilandinu
.

das Wetter heute

skrítið hversu lipur orðaforðinn um veðurfar verður fyrst um sinn. Tala allir um veðrið?

Sumarfríið var skemmtilegt. Mér finnst líka samt eiginlega alltaf annars skemmtilegt... Hjólin með upp í lest og þ.a.l. auðvelt að skoða sig um. Í Rostock var Spa í boði. Í fyrsta sinn á ævi minni fór ég í heilsulind (Bláa Lónið fyrir norðan og sunnan ekki tekið með). Það var gott. Kannski of gott. 3 mismunandi tegundir gufubaða þar sem typpi og píkur gengu um og slöppuðu af án textíls... skiltin segja að hér sé svæði án textíl-efna.... nudd og andlitsbað og allskonar böð.

Jostein Gardner (höfundur Veröld Soffíu) segir Ísrael hafa falsað tilverurétt sinn, stundi ethnic cleansing og myrði börn. Jú, náði Ísrael ekki 70 börnum einu sinni með einni sprengju? Gardner þurfti síðan að biðjast afsökunar á ummælum sínum sem hann gerði með hálfum hug.

Komin með miða á Calexico, Broken Social Scene og Nada Surf á þriðjudag.

Kveðjustund: til allra þeirra sem skrifa komment því mér þykir vænt um það og til brósa og tánna hans tengdó (hann gerði grín að þessu og sagði hann hafa verið að merkja sér stað í kirkjugarðinum...)

es regnet

úti rignir og rignir og rignir.
Þótt flestir gluggar séu hálf lokaðir, þá heyrist alltaf tónlist úr öðrum íbúðum. Red Hot Chilli Peppers er einhver að spila núna, síðasta sunnudag var það Frank Sinatra. Í staðinn býð ég Mikah 9 velkominn í hljóðheim minn með rappi/hipphoppi (ekki nýjustu plötuna þó). ,, so strong is the whole universe........"

Það þýska fólk sem ég hef umgengist að undaförnu er allt frábært. Hér er gott að vera. Allir mjög stundvísir sem mér líkar mjög vel. En Daniel (frá Hamborg) var einmitt að klára skólann og skoðaði hvernig (staðlaðar) hugmyndir um menningu eru kynntar á vettvangi viðskipta og almannatengsla. Notaðist við Gramsci og kenningar hans um Hegemóníu (e.hegemony), sem ég kann illa að þýða. Samt var þetta ekki djók með stundvísina. En þar sem ég er ég, vil ég ekki gleypa það að allir Þjóðverjar séu stundvísir frekar en þeir séu allir nískir. T.d. hef ég ekki hitt neinn nískan. Kannski með því að vera að skrifa um þetta hér er ég að viðhalda þessari hugmynd um að Þjóðverjar séu stundvísir, eða bara að gera grín af henni, eða kannski skiptir það sem ég skrifa ákkúrat engu máli. Ekki misskilja, ég er ekki að væla hérna. Ég er að tala um í víðara samhengi...

á morgun fer ég í þriggja daga ferðalag. Rómans í Rostock.
Sá bókina Rummungur Ræningi á þýsku, sama koverið og heima. Man bara ekki hvernig þetta útleggst á þýsku. En bókin var góð, allaveganna í minningunni.
hvað eru mörg err í því?

veislubruðkaup

Hef mikinn áhuga á að vita hvernig hægt sé að gera svona falleg listaverk sem má borða og njóta, og tók því myndir til þess að varðveita lúkkið... Enginn þorði að byrja á hjartakökunni.



Og ein af hinum nýgiftu í lokin að dansa. Þetta var frábær veisla sem endaði í heljarinnar rokkabillý dansorgíu.


Fengum annars leiðinlegar fréttir um hádegisbil, tengdó-Wilfred missti 4 tær af hægri löpp (allar nema litlutá) í sláttuvélaslysi. Held að ekki hafi verið hægt að bjarga tánum sem lágu dreifðar á vígðu landi (hann var að hjálpa til við að hreinsa til í kringum kirkjuna í þorpinu). Voðalega á fóturinn á honum eftir að líta skringilega út. Kannski væri bara betra að taka litlutá líka af... svona fyrir lúkkið... Og hvað með jafnvægið? Kannski verður hann með staf það sem eftir er? Getur maður ekki alveg labbað með 6 tær? Að öllu gríni slepptu sendi ég strauma yfir hafið og vona að hann jafni sig fljótt, en hann var enn í aðgerð áðan.

das Maedchen + das Fraulein = die Frau?

Ný umfjöllun um Ladyfest í mannfræðilandinu mínu.

Að lesa ýkt spennó rannsókn um pönkara(stelpur). Segi frá því síðar.
Annars bara ást og friður.

diediedender

dagarnir líða hratt. Áttaði mig á því að það væri kominn laugardagur í Verslunarmannahelgi. Sendi stuðning til verslunarfólks. En er ekki allt opið hvort sem er á mánudaginn?

Ég er glöð og þakklát í vindinum og regndropunum sem slæðast með. Hef alltaf verið hrifin af því sem Ry Cooder gerir og er núna að hlusta á Chavez Ravine. Upprunalega var það tónlistin við kvikmyndina Paris, Texas sem kom honum á kortið hjá mér. Núna er hann voða mikið í því að spila tónlist með hópum fólks víðsvegar í veröldinni og gefa út til að leyfa hinum kapítalíska/oríentalíska heimi að upplifa. Annars var uppáhaldshljómsveitin mín í gær Spaceman 3 (phsychadelískt rokk) og síðan spilar Gonzales frá Kanada undurfallega fyrir mig á píanó (solo piano heitir diskurinn) en ég veit ekki alveg hvað hann er að gera með því að spila bara einn á píanó. Hvar eru mörkin? Hversu langt má poppmenningartónlistarmaður fara inn á klassísku brautina til þess að það virki?

Mental memo nr. 1: Já, ég hlakka ennþá til að hætta að reykja.

Fór á markaðinn í morgun og verslaði kræsingar svo ekki sé meira sagt. Allskonar dæmi til að borða með brauði. Voða mikið úrval af allskonar heilsusamlegum ídýfum fyrir brauð. Umm, lecker. Ferskt grænmeti og brakandi ávextir. Ferskt pasta og pylsur. Það er gaman.

Ég gæti faðmað allan heiminn...

das Bild

Það getur verið mjög hressandi eins og varð raunin nú síðastliðna helgi að fá sér tónlistarlega fullnægingu. Þá á ég við að upplifa lifandi tónlist á einbeittan, náinn og opinskáan hátt. Berlínarfestivalið var uppi í sveit, haldið við kjöraðstæður. Það féllu meira að segja nokkrir dropar, hægt og rólega, til að kæla fólkið niður. Á vettvangnum mátti m.a. finna risastórt hesthús, svín og ýmis konar fugla í búrum. Line-uppið var ekkert spes fyrir mína parta, en þar báru af Stereo Total, Powers og já, The Ravonettes... og þá hlýtur að vera fokið í flest skjól. Stereo Total áttu mig algjörlega og ég tapaði mér í dansi sem hristir einmitt vel upp í þessari sumarorku sem stundum vill allt hægt og hljótt sökum hita. Fyrir partýtryllt franskt/þýskt popp gat maður ekki annað en hrist skankanna, sem þurfti þó að gerast á mjög nettan og krúttlegan hátt sökum þess hversu hipp og kúl tónlistin virkilega er. Powers var hrátt og gott (international líka, Berlín/NY/?) og The Ravonettes spiluðu einstaklega þétt og vel....b leaaaaaa þau voru einfaldlega bara of kúl á sviði, en tónlistina myndi ég aldrei kaupa mér.



Náttúruna má líka finna í stórborginni. Og gleðst ég yfir því að geta hjólað í heilan dag án þess að þurfa að fara sömu götuna tvisvar. Einnig finnst mér gott að eiga athvarf í görðum borgarinnar þar sem maður getur fengið sér pínu grasorku í gegnum tærnar sem vanalega eru skítugar af mengun gatnanna. En naglalakkið bregst ekki og felur sorgarrendurnar.



Eftir tuttuguogfjóra daga hætti ég að reykja og hlakka til. Þá verð ég búin að reykja í næstum því nákvæmlega 10 ár sem þykir gott hér á bæ. Ég á einfaldlega betra skilið. Á morgun er spáð þrjátíuogátta stiga hita.

Hugur minn er líka í Líbanon, Lancaster og hjá manninum sem festist í lyftu um daginn. Jú og hjá þeim fjóru nýgiftu einstaklingum sem ég þekki og brátt vera þeir sex þegar ég fer í brúðkaup hér hjá Gero og Önnu. Megi sambönd ykkar dafna.
Ást og friður.