Aðgerðir

Þá er The Red Thunder komin á sjúkrahús. Hún æsti sig eitthvað á Strandgötunni í Hafnarfirði þegar ég var að litast um hvar hægt væri að beygja og keyrði aftan á jeppa. Til allrar hamingju meiddist enginn annar en hún og jeppinn. Einungis ég og önnur kona vorum í bílunum. Vinstra framhornið, ljós og bæði innra og ytra bretti í maski, hurðin óopnanleg og nokkrar beyglur. Lögreglustjóri höfuðborgarsvæðisins kom fyrstur á vettvang úr Firðinum þar sem unglingar höfðu verið að safnast saman og hugsaði vel um okkur. Tryggingarfélagið keyrði mig heim eftir að ökumennirnir höfðu gefið rafræna skýrslu í þjónustubílnum. Það er víst svo mikið að gera hjá löggunni að hún er í minna mæli að sinna svona atburðum ef ekki þarf að kalla til sjúkrabíls. Ég fékk pínu sjokk í magann sem leið hjá seinna um kvöldið. Satt best að segja fékk ég tár í augun og þakklætið streymdi fram í huga mér fyrir það að ekki fór verr. Nú jæja, lexíurnar sem myndgerðust þarna voru t.d. þær að flýta sér hægt, horfa á veginn og umferðina fyrir framan og þakka fyrir kaskó. Og fara með blóm og konfekt á sjúkrahúsið.

Aðgerðir á þakinu hafa gengið vel og koma vonandi í veg fyrir leka á loftinu í hvassri suðvestanátt. Þakið glansandi fínt en svalirnar fengu sinn skerf af grænu þakmálningunni. Spurningin er hvort það sé charmant að hafa sletturnar eða ekki. Ilmur terpentínunnar er að gera út af við mig í svona miklu magni auk þess sem vírbursti dugar skammt. Vanalega finnst mér þó terpentína á olíumálunarpensli afar seiðandi.

Spenningur fyrir sumrinu og helgarplön af ýmsu tagi láta kræla á sér. Brúðkaup, ættarmót, sumó, heimsókn frá Kanadia, útskriftarveisla og svo veit maður aldrei nema litli bærinn Ribiers í Suður-Frakklandi fái að njóta nærveru okkar í ágúst. Það er í spilunum þó óákveðin enn, hús í boði og frábært fólk. Best að fara að skoða flugmöguleika og æfa frönskuna. Mais oui, bien sur. Las nýlega í The Economist um hvernig ritmál frönskunnar er að breytast með tilkomu rafrænna samskiptamáta, þannig er t.d. á morgun eða demain orðið að 2m1. Semsagt, sams konar áhyggjur í France eins og hjá hreinræktunarsinnum íslenskunnar sem líta á tungumálið m.a. sem hluta af þjóðarímyndinni en síður sem lifandi miðil. Sumarið er tími aðgerða.

Draumur og veruleiki

Í skjóli nætur gekk fréttamaðurinn Helgi Seljan framhjá húsinu og henti dauðum lunda upp á þak áður en hann fór inn í næsta hús.

Nú í morgun hófu þakviðgerðarmennirnir viðgerð á þakinu.

Eru sunnudagar framtíðin?

Sunnudagar eru svo ljúfir. Sérstaklega þegar sólin skín. Þessi tími ársins þegar sólin er komin á kreik og gróðurinn að lifna, túlípanalaukarnir blómstra og hlussubýflugurnar suða er æði. Þá finnur maður sig vakna, lundina léttast og líkaminn lifnar við. Framkvæmdagleðin tekur völdin og þessi aukaskammtur af krafti sem maður á eftir að búa við fram að hausti fær sín notið.

Fyrsta heimsóknin mín á Listahátíð var í dag á sýningu í Listasafni Íslands við Fríkirkjuveg var í dag. Þar mætti myndlistin arkítektúr á framandi máta. Verk hvers listamanns var yfirleitt í stærri kantinum þegar kemur að myndlist, heilu rýmin og hvergi var að sjá för pensils. Þarna mátti sjá kertaloga skapa fjórfalda birtu í dimmu rými, rólur hangandi úr lofti heils salar sem mann langaði að róla í væri það ekki fyrir skírskotunina í kynlífsrólur hverskonar, sexfalt vídeóverk sem mátti einungis skoða í bláum skó-plasthlífum skoðaði hringformið og iðandi uppsprettur sem minntu á landslag reikistjarnanna, endalaus ranghali í niðamyrkri til þess að kynnast/ögra sjálfum sér? auk annarra smærri verka. Lillablábleiki álskúlptúrinn var einnig heillandi.

Hér er tækifærið til að óska landsliðskonunni í fjölskyldunni til hamingju með stúdentsprófið. Veislan í gær vatt huga mínum aftur um 10 eða 11 ár í mína eigin stúdentsveislu og í minningunni var ein vinkona mín sett í það að fá einn bjórkassa lánaðan úr bílskúrnum fyrir meira partý seinna um kvöldið. Mér fannst það sniðug hefð svo að í gær fékk ég að vísu bara 2 bjóra lánaða í nesti á leiðinni heim. Takk fyrir mig. Hvað gerir maður ekki í kreppunni?

Þá hækkar bensínið stöðugt. Svo mikið að manni finnst hálfblóðugt að setjast upp í bifreið. En á morgun eru einmitt 40 ár síðan hægriumferð tók við að vinstriumferð. Þá þurfti að panta inn nýja strætisvagna með dyrnar réttu megin. Mun Reykjavíkurborg einhvern tímann fá rafmagnslestar eða aðra gerð af almenningssamgöngum sem eru skilvirkari? Hvenær komum við til með að fljúga loftförunum okkar á milli staða? Hvenær er framtíðin?

Á sunnudögum vökva ég blómin. Einhverra hluta vegna finnst mér ekki við hæfi að vökva þau á kvöldin. Þess vegna þurfa þau að bíða með að fá að drekka þangað til í fyrramálið. Sem er framtíðin. Kannski get ég bara haft alladaga sem sunnudaga. Þá væru sunnudagar alltaf framtíðin.

Allt gott í kringum okkur

Ætli það rigni í nótt? hugsaði ég nú rétt í þessu út á svölum. Gróðurinn hefur tekið stakkaskiptum og maður sér mun á trjánum næstum því á hverjum degi. Ómar úr Hafnarhúsinu berast í kvöldgolunni, líklega Amiina og Kippi að gera listaverk á Listahátíð. Það var hálfgerð listahátíð hér þegar tengdafjölskyldan bjó í íbúðinni. Fá orð fá því lýst hversu vel okkur gengur að eyða tíma saman, en ég er ótrúlega heppin með að þekkja svona gott fólk og fá að vera í návígi við það. Kannski er það einmitt málið, en oft hef ég hugsað að fjarlægðin geri samband okkar líka svona gott. Amma og afi Sophie, ásamt tveimur frábærum föðurbræðrum. Einn með óbilandi áhuga á leiklist og hinn á leið í listir lækninganna. Gæðagaurar sem fóru á tvenna tónleika hjá stóra bróður og annar lét þau orð falla að hann trúði því hreinlega ekki að bróðirinn væri pabbi, en að á sama tíma væri það frábært. Einn Gullni hringur nægði þeim út fyrir borgarmörkin en annars var tíminn vel nýttur í almennt hangs og vöffluát. Þá var einnig dýrleg máltíð á Sjávarkjallaranum þar sem allt var klárað upp til agna. Ekki veit ég hvort skammtarnir voru smáir, allir svona hungraðir eða maturinn svo góður að maður gat hreinlega ekki sleppt því að borða aðeins meira. Eflaust sambland af þessu öllu.

Mér finnst tíminn líða svo ógurlega hratt að næstu þrír dagar verða tileinkaðir öndun. Ekki öndum. Heldur öndun til að fanga augnablikið, senda góða orku í ýmsar óskir, vera auðmjúk og þakka, lofa loftið, borða, elska og vera úti í náttúrunni. Til að það gerist mun The Red Thunder, einn af nýjustu fjölskyldumeðlimunum færa okkur nær takmarkinu. Hér má sjá hana hvíla sig úti á götu


Vona semsagt að það rigni fyrir grasfræin sem ég sáði í jörðina, eftir að tengdafaðir Wilfred var búinn að stinga hana upp.

Þrjár Basilikum plöntur gróðursetti ég að undirlagi Garðyrkjubóndans, eina fyrir hvert okkar hér í nýju fjölskyldunni.

Music for Marimba, Guitar, Decks, Drums and Choir
eftir Alex MacNeil

Útskriftartónleikar úr tónsmíðadeild nýmiðla LHÍ
Sunnudaginn 11. maí, kl. 21:00 í Iðnó.
Aðgangur ókeypis, allir velkomnir.


Verkið fjallar um tengsl manneskjunnar við guð í tilefni Hvítasunnudags og Shavuot.
Flytjendur verksins eru samansafn af tónlistarfólki, m.a. úr Sinfóníuhljómsveit Íslands og 2 rokkhljómsveitum.

Flytjendur eru:
Alex MacNeil,
Arnar Ingi Viðarsson,
Eggert Pálsson,
Frank Aarnink,
Gísli Galdur,
Gylfi Blöndal,
Kári Halldórsson,
Kjartan Bragi Bjarnason,
Kjartan Guðnason,
Kolbeinn Hugi Höskuldsson
ásamt kór sem Hreiðar Ingi Þorsteinsson stjórnar.

Sveitt á sunnudegi

Í kvöldgöngunni sá ég laufin spretta og grasið grænka.
Mikill léttir að vera búin að fá pabbann heim þó það hafi verið nokkuð átakalaust að vera einstæð móðir í viku, þá var alveg kominn tími á það að fara ein út að ganga. Respect til einstæðra foreldra.

Það er enn pínku skrítin tilfinning að vera orðin kona með framlengingu, mamma móðir magga móða. Styrkt verða fjölskyldubönd í komandi viku þegar kanadíska fjölskyldan mætir á svæðið. Afinn og amman og 2 frændur. Tengdafjölskylda mín. Fjölskyldubönd og tengingar geta verið skrítnar, tilfinningaríkar, flóknar og síðan auðvitað ekki fyrir hendi. En það er umfram allt skemmtilegt að hitta þetta fallega fólk og ég hlakka til. Líka hlakka ég til útskriftartónleika tónsmiðsins í Iðnó eftir viku, 11. maí klukkan 21. Þér er boðið.

Best að þrífa ælu.
Sunnudagur til sælu.

Frúin spæjar á föstudegi

Eftir hreinsunina sem átti sér stað í rokinu fyrir nokkrum dögum er yndislegt að fara út. Á leiðinni heim í dag tók ég eftir að búið var að koma 3 grjóthnullungum fyrir í götunni minni þar sem áður lögðu bílar. Þarna var maður að sýsla og mála yfir veggjakrot svo ég spurði hann um grjótið sem er fyrir framan eitt af elstu húsunum í Reykjavík, Vaktmannskofann. Ekki vissi hann hvað fólk hefði vaktað í kofanum. Við spjölluðum aðeins meira og að lokum kvaddi ég og óskaði ég honum góðs dags og hann svaraði til, ,,sömuleiðis frú”. Þá veit ég það, maður er orðin frú. Líklega fyrst ég fylli þrjá tugi.

Þegar við S. nálguðumst síðan húsið okkar rann lögreglubíll í hlað. Út stigu 2 lögregluþjónar og gengu að húsinu á móti. Ég þaut upp eins og vindurinn til þess að missa ekki af neinu enda alkunnur spæjari. S. lét sér fátt um finnast og hélt áfram að sofa.

Lögregluþjónarnir litu á nokkrar hurðir hússins til þess að finna réttu hurðina. Þegar hún var fundin bankaði kk. löggan (sem keyrði líka löggubílinn) með hinum frægu orðum: ,,opnið, þetta er lögreglan”. Enginn svaraði og næsta skref var það að fá lykil hjá nágrannanum sem stóð hjá og fylgdist með aðgerðum lögreglunnar. Seinna í ferlinu ímyndaði ég mér að það hefði verið hún sem hringdi á lögregluna. Og þá vatt lögreglan sér í það að berja með hnefanum á hurðina, og segja: ,,Opnið þetta er lögreglan að koma inn með lykli”.

Hér verður hlé gert á þessari æsispennandi frásögn. Í fyrsta lagi því ég fór í sturtu og missti því aðeins af sjónarspilinu. Á meðan sambýlingurinn spilar fyrir Belgíu reyni ég að hoppa í sturtu hvenær sem færi gefst og sérstaklega þegar S. sefur. Í öðru lagi vegna þess að þessi nágrannaíbúð á sér forsögu skv. dagbókum spæjarans sem eyðir langtímum út við gluggann með ber brjóst.

Ég man eftir tveimur íbúum umræddrar íbúðar. Fyrrverandi íbúinn var miðaldra maður sem hélt nokkuð mörg partý. Ekkert til að amast yfir enda hinum megin við götuna. Mannfjöldinn var nokkur í þessum partýum og misjafnir karakterar.
Maðurinn var ávallt nokkuð blautur og lét sambýling minn óspart vita hversu góð hljómsveit Grateful Dead var. Nú má hitta þennan ágæta mann í góðu veðri á Austurvelli við hliðina á Lalla & co.

Núverandi íbúi íbúðarinnar er búin að vera í burtu í nokkurn tíma. Hún virðist búa þarna ein en engu að síður hafa margir aðgang og lykla að íbúðinni. Vinir Lalla virðast líka þekkja þessa konu því oft er bankað uppá um miðjan dag með opna bjórdós í hönd og annað slíkt. Þá eru 2 karlmenn með aðgang að íbúðinni og kíkja oft við hvort sem núverandi íbúi er heima eða ekki. Nýlega var einni konu hleypt inn af einum þessara manna, en útgangurinn á henni lét mig hugsa sem svo að hún ætti ekki bað né hrein föt. Kannski eru þetta fyrirframgefnir fordómar í mér um útlit fólks og auðvitað ætti ég ekki að dæma fólkið á útlitinu einu saman. Einn þessara manna kemur við sögu í þessari frásögn sem heldur nú áfram.

Eftir sturtuna var kominn jeppi á staðinn með 2 mönnum í sem voru tíðir gestir í húsinu. Fljótlega fór jeppinn að fyllast með ýmsu dóti úr íbúðinni, helst þá klæðnaði og stórum pokum, og sagði einn maðurinn það vera erfitt að vera heimilislaus og þurfa að bera allt þetta. Því virtist mér sem hann hafi ákveðið að gera þessu heimilislausa fólki greiða með því að geyma þetta dót í íbúð vinkonu sinnar sem hann hafði aðgang að á meðan hún var í burtu. Það fannst mér nokkuð vinsamlegt af manninum en það var greinilega ekki gert með leyfi því annars hefði löggan ekki verið þarna. Einnig datt mér í hug að þetta væri þýfi, en þar sem þetta voru ekki tölvur og skjávarpar, heldur ,,mjúkir” pokar þá útilokaði spæjarinn það fljótt. Kunninginn virtist ekki glaður en sagðist vera bara eðlilegur maður Hann kallaði nágrannakonuna helvítist tík, öskraði og var með ögrandi líkamstilburði við lögregluna. Lögregluþjónarnir héldu sig í ákveðinni fjarlægð og báðu mennina tvo að drífa sig í að fjarlægja dótið úr íbúðinni sem þeir og gerðu. Kunninginn var ekki sáttur við lögregluna og að þurfa gera þetta og hnykkti út með þessum orðum: ,,Þið sem nauðgið heimilislausum konum í klefanum... “

Hér lauk vakt spæjarans en margar hugleiðingar brjótast um eins og: það er gott að einhver vill hjálpa heimilislausum konum með því að geyma dótið þeirra og leyfa þeim að gista í íbúðum annarra. Spurning hvort gjald sé tekið fyrir og þá í hvaða formi? Varðandi fangaklefana hvar heimilislausir þurfa víst oft að gista þar sem þeir fá ekki inni í gistiskýlunum ef þeir eru undir áhrifum (eða svo hef ég heyrt í fréttum), þá finnst mér skrítið að maður fyndi upp á þessari staðhæfingu hjá sjálfum sér án þess að vita til þannig atvika. Að sjálfsögðu getur verið að hann hafi verið svo reiður að þetta hafi verið það ljótasta sem hann hafi fundið upp á á þessari stundu. Nú þegar heimilislausum konum fjölgar stöðugt og Konukot alltaf fullt, er augljóst að eitthvað þarf að gera í málinu.

Það er ráð að enda þennan pistil á því að senda góða orku til allra sem á henni þurfa á að halda. Ást, friður og kærleikur til ykkar allra. Góða helgi.

Les Jardins des Mandarines

Það var dimmt úti og ljós borgarinnar lýstu upp hafflötinn. Klettarnir við höfnina voru dimmir og tignarlegir. Við sátum afturí og bílstjórinn keyrði okkur tvö, ástfangin sem aldrei fyrr, um borgina. Ég vissi að ég þurfti að fara ein af stað og bað bílstjórann um að láta mig út. Ákveðið var að við myndum hittast aftur á sama torgi eftir skamma stund. Ég hélt af stað og fór m.a. inn í einnar hæðar verslunarmiðstöðvar sem voru mjög gamaldags með gömlum vörum í. Þar var margt um manninn. Þegar líða tók á drauminn fann ég að ég þyrfti að fara að finna leiðina á torgið til að hitta sambýlinginn/ástmann minn í bílnum hjá bílstjóranum. Það gekk ekki vel. Ég leitaði út um allt að torginu en án árangurs. En var mikið af fólki sem ég mætti í þessum gömlu verslunum á meðan ég var að leita að torginu. Að lokum fann ég lögregluþjón sem ég var sannfærð um að gæti hjálpað mér. Við hann talaði ég frönsku eins vel og ég gat, enda komst ég að því þegar ég talaði við hann að ég væri stödd í borginni Les Jardins des Mandarines. Lögreglumaðurinn gat ekkert hjálpað mér. Ég vissi að ég yrði að finna torgið og komast burt, því á morgun, klukkan 13:30 var áformaður fundur. Fundur þar sem ég myndi hitta manninn sem aðrir höfðu ákveðið að ég ætti að giftast.

list

Smágerð og fínleg listaverk innan á sturtuhurðinni verða til við hvern hárþvott þessi misserin. Ég er með þykkt hár og eðlilega losnar um slatta af hárum undir eðlilegum kringumstæðum. Þegar ég var með barn í bumbu hætti það en núna hrynur hárið á mér úr höfði mínu. Ekki svo að skilja að ég sé komin með skalla, heldur er ég með ágætan makka, en þetta veldur mér smá heilabrotum á borð við:
á hárið á mér eftir að þynnast mjög og aldrei verða samt aftur?
Þarf ég að nota stíflulosandi eitur í niðurfall sturtunnar?
Ætti ég að snoða mig, því þetta er pirrandi í sturtunni og við hárburstun (annars tek ég ekki eftir þessu.)?
Getur maður fengið hárlos ef maður er snoðaður?

Nóg um það.
Heimsóttum útskriftarsýningu LHÍ á sunnudag. Þessi sýning í heild sinni náði mér ekki eins vel og þær hafa oft gert áður. Ég þarf líka aðeins að setja mig í stellingar til þess að sjá point-ið í welfare- bónus - listinni sem bar stundum á góma á sýningunni. Mörg verk náðu þó að sjóða hausinn á mér og það var hressandi.

Allt í sómanum hér, halleljúka allegjója. Uppi á lofti er verið að brasa við að semja texta fyrir kórinn sem verður hluti af stærri hljómsveit í lokaverki tónsmíðanemandans. Hvers vegna má ekki bara vera da da da do do do dí dí dí fyrir kórinn? Verður merking listar dýpri ef raunveruleg orð eru til grundvallar listaverkinu? Getur listaverk ekki verið til af því bara?

Listarlaus kveð ég með ljós í hjarta.

Göngutúr í kreppunni

Í mömmuklúbbnum sem haldinn var hérna heima í fyrradag var mér litið yfir stofuna og sá 20 fallega einstaklinga haldandi á snuddum og bleyjum. Hugurinn bar upp svipaða mynd af góðu fólki í stofunni okkar fyrir um ári síðan haldandi á bjór og sígó.

Á horninu á Snorrabraut og Laugavegi voru 2 bílar á rauðu ljósi fyrr í dag. Allt í einu heyri ég dynk og lít við og sé þá stóran ruslapoka liggja á götunni. Innkaupapoka fullan af rusli, drykkjarumbúðum og slíku. Ljósið verður grænt og bílarnir keyra í burtu. Ég veit ekki úr hvorum bílnum ruslið kom, hneykslaðist mjög af vanvirðingu fólks við umhverfið. En kannski er þetta ekkert verra en að henda sígarettustubb út um bílglugga? Fattaði síðan að ég hefði gleymt spæjaramerkinu heima, því ég gleymdi að taka niður bílnúmerin og hringja og kvarta... já hvert hringir maður og kvartar yfir svona löguðu....? Ein sem hefur nógan tíma á höndum sér þessa dagana.

Við gamla útvarpshúsið á Skúlagötu sem nú hýsir Sjávarútvegsráðuneytið hitti ég eldri mann. Hann kom akandi á stóra jeppanum sínum, sá mig með vagninn, keyrði upp á gangstétt og lagði bílnum þar. Þvert í veg fyrir gönguleið mína. Hann vippaði sér út og spurði eitthvað á þá leið hvort hann væri fyrir mér. Já, svaraði ég og sagði það hættulegt að fara út á götuna með vagninn. Hann svaraði því til að jú, verðmætin í vagninum væru mikil, en umferðin væri lítil og því gæti ég nú alveg skotist fram fyrir bílinn á götunni....

Annars þýtur tónlistarhúsið upp. Það verður spennandi að sjá hverjir fá þar inni. Verður skilum há- og lágmenningar viðhaldið, eða fá allir aðgang að húsinu til tónleikahalds? Síðan má líka vera að húsið bjóði ekki upp á það andrúmsloft sem margir kjósa og verði of sterílt með hörðum útúrnýtískulegum plastsætum.

Þrátt fyrir þessa viðburði dagsins í dag, var dagurinn ljúfur og góður. Ég er södd og sæl.
Já kreppan.

brjost og bilar

Þá er ungfrúin að ná þriggja mánaða aldri utan þjónustusvæðis. Ekki amalegt það og brjóstin full sem aldrei fyrr. Merkilegt hvað þessi brjóst eru fullkomin. Alltaf nóg að drekka á réttu hitastigi. Athyglisvert er að nú tekur hver drekkutími mun skemmri tíma en til að byrja með og getur farið niður í allt að 15 mínútur á meðan hann var um 60 mínútur fyrst um sinn. Þetta gefur mömmunni meira svigrúm til að athafna sig eins og til dæmis til rannsókna og er lestur ýmissa fræðirita hafinn. Það er gaman. Annað sem vekur furðu er að það skiptir ungfrú S. miklu máli á hvoru brjóstinu byrjað er að drekka. Það vinstra er best í desert og því má aldrei byrja á því í forrétt. Síðan er klassískt að kúka vel og ropa kröftuglega án tafar eftir að búið er að svolgra í sig.

Þegar að þjónustusvæðum kemur, þá hefur þjónusta Reykjanesbúa á bílasölum algjörlega vinninginn miðað við í Reykjavík. Það er engin spurning að næsti bíll sem kemur í fjölskylduna í framtíðinni mun koma af Reykjanesinu. Nú nýlega skiptum við út Hnakkanum fyrir The Red Thunder (sem er dökk-blá-grá Skoda Octavia, keyrð 51000 km, árgerð 2005 (nýrra módelið)) og fengum klárlega besta dílinn á Reykjanesi auk þess að nýjum heilsársdekkjum var hent undir kaggann. Hér í Reykjavík var viðmótið yfirleitt það að fyrst þú varst ekki alveg á kafi í bílum (ég tel mig nú nokkuð vel á kafi í bílum miðað við sambýlinginn) þá varstu ekki ómaksins verð í viðskiptum. Mér dettur líka í hug hvort það hafi skipt máli að ég væri kona í þessum viðskiptum með karlkyns útlending í ,,eftirdragi”. Topgear.com hefur verið mitt hald og traust í þessum viðskiptum auk þess sem pabbi kom í einn bíltúrinn og gaf góð ráð. Annars er allt í blóma og kominn tími á það að maður hætti að vakna við snævi þakta jörð. Sumar og sól takk.

in the ghetto?

Í skjóli nætur skrásetti Tagg-art viðveru sína hér í götunni með því að skilja eftir merki sitt HPCS á útidyrahurðinni. Mér brá nokkuð þegar sambýlingurinn tilkynnti mér þetta og varð jafnvel reið án þess að hafa séð merkið. Sú reiði rann fljótt af mér enda hugsa ég vanalega til veggjalistar og graffítis sem ákveðna tegund listforms. Þegar ég svo sá loksins merkið á leið til ömmu varð ég fúl og glöð. Fúl yfir því að það sé ekki einu sinni flott. Glöð yfir því að það rennur ágætlega inn í viðinn og að Taggart hafi séð ástæðu á þeim tímapunkti að merkja þessa hurð. En hver taggar á viðarhurð?

Eins og glöggir lesendur láta ekki fram hjá sér fara má sjá hvítan límmiða á dyrabjöllunni sem einmitt fékk þetta nýja heimili í skjóli helgarnætur fyrir löngu. Enginn hefur einu sinni reynt að fjarlægja hann. Nú verður forvitnilegt að sjá hvað íbúar hússins gera, verður aksjón um að fjarlægja HPCS eða fær merkið að vera?

hælsæri?

Ein ákvað að taka af sér skóna til þess að fara úr sokkunum sem hún stakk í veskið sitt.

ding dong

Himininn litaður rauður af sólinni sem er að setjast. Klukkan er 21:13. Þýðir það þá að vorið sé komið? Í dag fékk ég tölvupóst þar sem sendandi tók fram að þeir í Lúxembúrg segja að vorið komi eftir 2 vikur.

Þegar konan í bleiku joggingbuxunum gekk niður götuna í dag mundi ég hvað ég ætlaði að blogga í gær þegar hún gekk upp götuna í sömu buxunum.

Í húsinu á móti búa a.m.k. 3 kettir í mismunandi íbúðum. Þeir eru gæfir og kelnir og oft stoppa gangandi vegfarendur til þess að klappa þeim. Þá hef ég líka orðið vör við að ferðalangar taki af þeim myndir, en ofar í götunni er gistiheimili og því oft mikið af túristum á röltinu. Konan í bleiku buxunum kom askvaðandi, hægði á sér, beygði sig og klappaði einni kisunni. Eftir stutta stund fór kisan upp á útidyratröppurnar og dvaldi þar um stund. Þá tók konan sig til og dinglaði á dyrabjöllunni og gekk síðan mjög rösklega í burtu. Á leiðinni leit hún nokkrum sinnum til baka, en enginn opnaði fyrir kisu sem sat í makindum sínum á tröppunum.

kaka kuku

í dag fannst þornaður kúkur á milli stóru táar og þeirrar við hliðina á á vinstri fót S.
Í gær fannst mér gaman að fara í fyrstu sveitaferðina með S. Ekki kannski alveg sveita, en út á Reykjanes þar sem sólin skein og skein. Skeina mér eða skeina mig?

Það var brotist inn í bráðnaða páskaeggið í dag. mmm.

skirdagur

Í búðinni í morgun gat ég ekki munað hvaða dagur var.
Spurði dökkhærða konu.
Hvíthærður maður spurði mig hvar hvítan pipar væri að finna.
Vildi fá hann í stórum umbúðum til þess að setja í stauka á borðið sitt.

Eftir þetta ævintýri fór ég heim og umpottaði.
Nú eru blómin glöð. Ég er glöð.

umhverfi

Af greiddum skatti hverrar bandarískrar fjölskyldu síðastliðin 5 ár hafa $ 25000 verið varið til stríðsreksturs í Írak. Já, bara í Írak og það gera um 2 íslenskar milljónir frá hverri fjölskyldu. En auðvitað fær maður litlu ráðið í hvað skattpeningar manns fara nema maður kjósi rétt...

Ég kaus ekki núverandi borgarstjóra, en komið hefur verið á laggirnar 1,2 og Reykjavík eða eitthvað slagorð í þá áttina þar sem borgarbúar geta sent inn óskir um lagfæringar á praktískum borgarmálum. Sem dyggur og löghlýðinn borgari sem lætur sig umhverfið varða setti ég inn ósk á vef Reykjavíkurborgar þess efnis að hluti gangstéttar hér í götunni yrði þrifinn af maukuðum bunkum af dagblöðum svo það yrði greiðfærara fyrir okkur S. í tryllitækinu vagninum. Og sjá, tveimur dögum síðar var búið að þrífa maukið.

Annars er útlit fyrir það að Hnakkinn fari úr fjölskyldunni fljótlega sökum smæðar. Þess vegna er ég búin að stara á bíla að undanförnu og orðin nokkuð slyngur bílþekkjari. Skoda Octavia (station-týpa) er nokkuð lekker auk þess sem hún hefur hlotið gullna stýrið. Þá veit ég ekki hvort ég myndi vilja stærri vél og beinskiptan, eða minni vél og sjálfskiptan, nú eða dísel. Fáir vistvænir bílar eru í boði sem eru stærri heldur en smábílar (og við þurfum aðeins stærri en smábíl). Helst ber þar að nefna Toyota Prius sem er bara svaka dýr týpa þó maður myndi glaður vilja þannig grip umhverfisins vegna.

dularfullu kassarnir

Þar sem við Sophie Magdalena eyðum dágóðum hluta af deginum fyrir framan gluggann starandi upp götuna gætum við sett á laggirnar njósnaraspæjarafyrirtæki. S. snýr að vísu að brjóstunum á meðan ég horfi út en hún er engu að síður mikilvægur liður í njósnunum sem eiga sér stað. Ef ekki væri fyrir hana myndi ég aldrei sitja svona lengi fyrir framan gluggann. En í dag semsagt með mjög stuttu millibili fór konan á 5 út í bíl með 2 litla hvíta kassa og keyrði á brott. Skömmu síðar renndi bíll upp að 4 og konan þar (með sólgleraugu) fór inn til sín, náði í 2 eins hvíta kassa og fór aftur upp í bíl og ók á brott.

Ég fékk þá flugu í höfuðið um daginn að blogga smá á hverjum degi, en gleymdi því jafnskjótt og hún flaug inn. Náði að gera 1 blaðsíðu í skattaframtalinu í dag. Hef heyrt á 2 stöðum að ekki þurfi að gefa upp bankainnistæður? Fékk góðan gest frá Svíþjóð í te. Hann kom með fallegan sumarkjól handa S. Annars allt bara í blóma enda vorlykt í Lofoten.